"برای تو؛ هم پندار من "

آرزو _ مالزی

نگاه کن چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت ؛ با نگاه نواخت ؛ با نوازش از رمیدن آرامید ؛ به تیرهای توهم  مصلوب گشته است؟؟  این منم زنی تنها ؛ آیا ناقوس خوشبختی مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد؟

آری از خودم می گویم ؛ از آنان که عمری در باغ آرزوها بدنبال برآورده شدن رویاها می گشتند تا بتوانند برخوردار باشند از حداقل حقوق شهروندی؛ برخوردار باشند از تساوی حقوق بین زن و مرد

اگر چه هر روز؛ روز من است اما امروز ؛ کلامم که سرشار از بغض درونم است و به صدا درمی آورم - سکوت ناخواسته ام را بار دگر می شکنم - داد می زنم بر گوش سنگین دلان- دوباره می نویسم و می گویم ؛ سخت است زیستن  با آنان که ؛ زاویه نگاه شان بیشتر از یک ذره نیست و حتی غافلند که درون آن ذره چه گنج هایی نهفته است- آنان که ؛ باوری دارند پوسیده  در درازای زمان ؛  می سنجندت با ترازوی ناقص عقل خویش – وه که چه تلخ است  تفاوت انسانها را فقط در جسم فیزیکی ؛ جنسیتی  ؛ ظاهری  دیدن و پوییدن!!!!!!.                                                                                      

کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد اما در میان جامه های عروسی پوسیده ست؟؟؟؟!!!!

خسته ام ؛ خسته ام ؛ بارها و بارها در ذهنم گریستم و گریستم - ثانیه ثانیه بی عدالتی ؛ بی تفاوتی و تبعیض را در صفحه دلم به اعتراض و انتقاد گرفتم - نوشتم ؛ نوشتم - در جاهها و جایگاههای مختلف خواندم ؛ خواندم – نه تنها دستی به یاری و دلداریمان نیامده است بلکه با نگاههای توهین ؛ تحقیر؛ مشکوکشان - به جرم آنکه خواهان زندگی بوده ام که  زندگی خوب مال من است ؛ حق من است !!!!  درونمان را لرزاندند !!- با افکار سرگردان خویش ؛ پر اندیشه هایم را پریشان نمودند – شوق و سرمستی مان را گرفتند و من امروز دوباره در رویای کودکی خویش گم شده ام و با خود می پرسم ؟" ای آرزوی گمشده مهمان کیستی !!!؟؟؟؟"                                                                                    

بارها و بارها افتادم ؛ اما سر خم نکردم دوباره برخاستم چرا که راهی جز اینم نبوده – به فردایی  چشم دوخته ام که خرامان خرامان می آید و عطرآگین می نماید شکوفه هایش  سنگفرش رویاهایمان را ؛   گر چه برای من دیر باشد یا حتی شاید نباشد .                                                                    

عیب نیست  زن بودنمان ؛ معلول بودنمان – عیب آن است که  ذهنمان پر از اندیشه های معلول نباشد ؛ بیایید به پای حرف های دل آنان دو زانو بنشینیم ؛ بسپاریم و بشنویم با گوش جان ؛ بشوییم پندارمان ؛ بیابیم وبنویسیم حق و حقوق مان  ؛ آنگاه به اجرا بگذاریم آن را بی امان ؛بی امان .        

من اگر دست به سوی  تو رها می سازم       دست من سوی تو از خواستن عشق وفاست    

دست من زمزمه دوستی آدمهاست

  2011/03/08